De Pilaren van de Aarde was een succesvolle roman van Ken Follett die door Didier Alcante en Steven Dupré tot een graphic novel is gemaakt, en dat blijkt bijzonder goed te werken, want het verhaal blijft mooi intact terwijl de tekeningen de armoede in het Middeleeuwse Engeland bijna nog beter weten te benadrukken dan Follett dat in zijn roman kon. Er lopen een paar verhalen door elkaar heen – dat van de werkloos geworden bouwmeester Tom en zijn familie die van klus naar klus reizen, terwijl hij ondertussen droomt van het bouwen van een kathedraal. Dan is er het verhaal van de monnik Philip, die ook een grote toekomst te wachten staat, en de verhalen van het koningshuis en de kerk, waar volop gekonkeld wordt, want de macht verkrijgen, daar moet alles voor wijken, zo blijkt telkens weer.
De Pilaren van de Aarde 1 De Droom van de Bouwmeester
Girma Woldemichael begon als tiener in Addis Abeba met klarinet spelen, waarna hij de armoede ontgroeide door een veelgevraagd saxofonist te worden in de bloeiperiode van de Ethio-jazz. Nadat hij in 1991 Ethiopië was ontvlucht bouwde hij een nieuw leven op in Toronto als taxichauffeur. Nu zijn kinderen het huis uit zijn kan hij zich weer volledig aan de muziek wijden, en hij komt meteen met een solo-album dat verpletterend goed is. Een bijzonder indrukwekkend album!
Girma Woldemichael – Nafqoté – My Longing
Holly’s stempelgrafiek nummer 7338 is een spel van optische illusies. Neem een beetje afstand en blijf vooral even wat langer kijken, want het kan even duren voordat alles op zijn plaats valt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7339 is een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje voor gevorderden, die er in ieder geval eendenkoppen in moeten kunnen vinden. Maar er valt voor de oplettende kijker wel meer te ontdekken, dus neem de tijd.
L’Alba is een Corsicaans muziekgezelschap dat de tradities in ere houdt, maar dat tegelijk die traditie verder brengt en in leven houdt, onder meer door het polyfone Corsicaanse erfgoed met nieuwe invloeden te integreren. De Middellandse Zee met Corsica als middelpunt, zou je kunnen zeggen. Vivu is het eerste live-album in jaren van de band, en dat is mooi, want juist deze band moet je live horen spelen, zo blijkt. Dit is echt ‘levende muziek’ in optima forma.
L’Alba – Vivu
Holly’s stempelgrafiek nummer 7336 is een mooi voorbeeld van op-art met een rafelrandje – licht en schaduw, optische illusies, en een ruw randje om alles wat beter te laten haken. Neem de tijd, want hoe langer je kijkt hoe meer je ziet.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7337 is misschien iets weerbarstiger, daarom kun je hier het beste een beetje afstand nemen, dan krijg je er het snelste greep op.
In het antiekwinkeltje van Damir staat ergens weggestopt in een hoekje een koffer vol schattige knuffeldieren: Oma Henrietta koopt er eentje voor haar kleindochter Tina die zes wordt, maar Damir waarschuwde haar dat de knuffel niet zo onschuldig is als hij er uitziet. Als Tina zich niet aan de drie regels houdt gebeuren er onverwachte dingen en wordt haar verjaardag wel een heel bijzonder avontuur. De boekjes worden gepresenteerd als boekjes voor beginnende lezers, maar je kunt ze ook zien als strips voor beginners, die jonge lezers warm maken voor stripverhalen. In beide gevallen zijn het geweldig leuke boekjes, met grappige, spannende verhalen en geweldig leuke tekeningen, waar je, als je een tweede of derde keer zit te lezen, ook steeds meer leuke details in kunt ontdekken. Leuke serie dus, ook om voor te lezen, dus oma’s en opa’s, grijp je kans!
Ticniks 1 en 2 Dina en Topus
3’ain is een Belgisch multicultureel trio dat Arabische melodieën, musette, jazz en folk laat samenkomen op een volstrekt natuurlijke manier. Hun nieuwe album gaat iets meer richtig jazz dan de vorige keer, maar de drie zijn nog steeds onmiskenbaar op avontuur, en je wordt als luisteraar meteen meegesleept. Een topplaat!
3’ain – Unland
Holly’s stempelgrafiek nummer 7334 zet je als kijker meteen weer op scherp, want het is volstrekt onduidelijk waar je hier eigenlijk naar zit te kijken, zelfs niet als je er even de tijd voor neemt of wat afstand neemt.. Toch valt er in deze grafiek veel te ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7335 is een variatie op een thema, dus je kunt weer optische illusies verwachten en een grafiek die wat meer tijd nodig heeft om veroverd te worden.
Kitka is een Amerikaans vocaal ensemble voor vrouwen dat zich laat inspireren door traditionele liederen en zangtechnieken uit Oost-Europa. Kitka wil een nieuw publiek aantrekken voor muziek die geworteld is in de vocale tradities van vrouwen uit de Balkan, de Slavische landen en de Kaukasus, en probeert zo meteen ook maar de grenzen van het volkslied op te zoeken en te verleggen. Dat levert op hun nieuwe album Kolo adembenemend mooie muziek op.
Kitka – Kolo
Holly’s stempelgrafiek nummer 7332 is een spel van suggestie en bedrog, gemaakt met stempels die ik met een afbreekmesje uit verschillende grote gummen heb gesneden. Loop vooral de galerie even helemaal door, want de grafiek verandert dan telkens op een verrassende manier.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7333 draait om licht en schaduw, waarbij de optische illusies mooi meegenomen zijn. Als kijker word je toch weer subtiel op scherp gezet als je even wat langer blijft kijken.
XIII is een reeks strips waarvan het eerste deel verscheen in 1984. De strip werd geschreven door Jean van Hamme met tekeningen van William Vance. Toen Van Hamme stopte, mocht Vance een opvolger kiezen. Dat werd Yves Sente, die een nieuw verhaal schreef, maar Vance werd ziek en stopte. Sente suggereerde Iouri Jigounov als nieuwe tekenaar, en sindsdien wordt de reeks door dit duo voortgezet, waarbij we kunnen constateren dat de verhalen steeds ingenieuzer en de tekeningen steeds beter worden, dus als lezer hoef je absoluut niet te stoppen, al is dit niet een reeks om zomaar in te stappen, je moet wel in grote lijnen de geschiedenis van XIII, oftewel Jason Maclane kennen. Voor de liefhebbers van de reeks is dit dertigste deel absoluut weer een aanrader, want het verhaal zit als altijd weer zeer ingenieus in elkaar, de tekeningen zijn verbluffend en je wordt als lezer serieus genomen, je moet echt goed opletten, en daar hou ik wel van.
XIII – 30 – So Help Me God!
Holly’s stempelgrafiek nummer 7330 is een spel van licht en schaduw en lijkt wel een rotsformatie, totdat je wat beter gaat kijken, want dan blijkt het ook een abstract spel van optische illusies te zijn, Afstand nemen werkt goed, maar inzoomen is ook verrassend.
Holly’s stempelhgrafiek nummer 7331 is een combinatie van optische illusies en een zoekplaatje voor gevorderden, waarin in ieder geval wat gezichten verstopt zitten. Neem dus rustig de tijd, want er valt weer voldoende te ontdekken.
Ik leef nog – aflevering 9 – in dit deel van Ruud Moors’ wekelijkse feuilleton gaat het opnieuw over de diepgaande discussies die Otto met zijn beste vriend Anton voerde. Elke zondag vind je hier een nieuwe aflevering.
Dion Nijland is niet alleen een fenomenaal goede bassist, hij is ook componist en bandleider en hij mag zich wat mij betreft gerust opstellen in het illustere rijtje voorgangers als Charlie Haden en Charles Mingus, want met Deon heeft Nijland een geweldige vijfkoppige mini-bigband samengesteld die zijn composities met verve weet te brengen. Dat lieten ze al eerder horen op het album Soft Steel, maar op hun nieuwe live album hoor je dat ze ook live subliem weten te imponeren. Muziek om heel blij van te worden!
Deon Live – De Vermaning Zaandam
Als stripliefhebber kan ik het niet laten regelmatig wat uit de bakken van onze plaatselijke Rommelmarkt voor de Derde Wereld te plukken, en zo vond ik een paar deeltjes uit de reeks De Grappen van Lambik, met één grap die me wel erg bekend voorkwam, maar niet als grap
De grappen van Lambik – het uithangbord
Holly’s stempelgrafiek nummer 7328 is er een waar je van alles in kunt zien, van rotsachtig sneeuwlandschap tot vreemde gezichten, dus neem even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7329 is weer een mooi voorbeeld van op-art met een rafelrandje. Het kan even duren voor je hier echt greep op hebt, maar het loont de moeite om er de tijd voor te nemen.
De stripreeks Vlucht door de Tijd is eigenlijk een variatie op de televisieserie Quantum Leap, waarin een wetenschapper steeds door de tijd sprong en op onverwachte plekken terecht kwam terwijl hij alleen maar terug naar huis wou. Lucie en Dunk zijn met de Super Hornet, een ultramodern vliegtuig, in 2024 terug in de tijd gesprongen en kwamen in de Eerste Wereldoorlog terecht. In het derde deel is het ze gelukt om weer een tijdsprong te maken, maar in plaats van in 2024 komen ze nu in de Tweede Wereldoorlog terecht, wat het alleen maar gevaarlijker voor hun maakt, want de Duitsers zijjn driftig op zoek naar de geavanceerde technologie die de twee per ongeluk naar het verleden hebben verplaatst.
Vlucht door de tijd 3 De tijd van de Warbirds
Holly’s stempelgrafiek nummer 7326 kun je het beste van een afstandje bekijken, want daarvoor is hij ook gemaakt. Als je dichterbij komt hou je alleen abstractie over, maar van een afstandje komt de diepte er echt in. Als je er even de tijd voor neemt tenminste.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7327 is een ietwat weerbarstig spel van optische illusies waarin ook nog eens heel veel verstopt zit, waardoor je als kijker op verschillende manieren op scherp wordt gezet. Hier is het dus dubbel de moeite waard om de tijd te nemen.
Tobi Dahmen is een Duitse stripmaker. Toen hij aan zijn vader een tamelijk belangrijke vraag stelde, namelijk “Papa, hoe was het eigenlijk voor jou in de oorlog en hoe heeft dit kunnen gebeuren?” bleek dat het begin van een lange onderzoekingstocht naar de geschiedenis van zijn hele familie, want zijn vader, die acht was in 1940, vertelde ook over zijn ouders, zijn oudere broers en zusje, en over andere familieleden. We krijgen in dit boek dus niet één familiegeschiedenis, maar meerdere. Columbusstraat is een verhaal over opportunisme, over de andere kant op kijken, niet willen zien, verzwijgen, meeschreeuwen met de rest, maar ook over stil verzet dat zwaar bekocht werd, en over de ondraaglijkheid van de oorlog, voor iedereen. Indrukwekkend en regelmatig ook buitengewoon aangrijpend. Columbusstraat is een waar meesterwerk.
Columbusstraat – Een familiegeschiedenis 1935-1945
Holly’s schilderijen – 2026 nummer 17 – je kent het spelen met optische illusies inmiddels wel van mijn grafieken. Dit is een kleurig schilderij waarin ik feitelijk hetzelfde spel speel, maar dan op het formaat van 60 bij 120 centimeter, iets groter dus.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7324 laat goed zien dat heel veel zwarte stempelinkt gemaakt is op basis van kastanjes, waardoor de inkt na een tijdje steeds bruiner wordt.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7325 is een spel van optische illusies waarbij het perspectief zomaar kan veranderen als je even met je ogen knippert. Langer kijken levert ook verschillende nieuwe inzichten op, dus beschouw dit ook maar weer als een meditatiegrafiekje.
Holly’s schilderijen – 2026 nummer 16 is meteen ook nummer honderdnegentien in de reeks Contemporary Sunsets, waarin ik dit keer de grijze Waddenzee op een wat onrustige dag heb proberen vast te leggen. De Waddenzee mag dan grijs zijn, als je beter kijkt zit er nog behoorlijk wat kleur in.
Ik ben al jaren bezig met een serie tekeningen die je variaties op een thema zou kunnen noemen. Ik vond het altijd jammer dat je een tekening begon en op een bepaald moment stopte omdat de tekening dan af was. De stappen die je tussendoor gezet had, de keuzes die je gemaakt had vond ik altijd minstens zo interessant, ook omdat je altijd noodgewongen veel keuzes liet liggen. Dus ik begon een serie tekeningen met één basistekening, een simpele lijn die zigzagt van links boven naar rechts beneden. Daar maakte ik tien kopieeën van, waar ik dan een vervolgstap op tekende. Die tekening kopieerde ik weer tien keer, waarna het proces verder ging, en dat met tien series. Toen ik tegen de veertigduizend tekeningen gemaakt had kwam er een keer een conservator van het Groninger Museum naar kijken, maar toen ik hem een deel van de series had laten zien riep hij wanhopig uit dat hij hier helemaal niets mee kon: Jammer, een gemiste kans volgens mij, want het is echt een bijzonder fascinerende serie tekeningen. En ik was bij die veertigduizend nog lang niet klaar, haha.
Holly’s tekeningen uit een omvangrijke serie.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7322 is een spel van suggestie en bedrog. Neem de tijd en kijk er wat langer naar dan je voor een beeldscherm normaalgesproken doet, dan ontdek je steeds meer.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7323 verandert bij elke kanteling behoorlijk, dus in de galerie moet je eigenlijk bij elke stap weer even wat langer blijven kijken tot alles weer tot rust gekomen is als het ware. De tijd nemen loont echt.
Vandaag alleen eigen werk, van oud (de tekeningen) tot nieuw (de rest). Ik ben in vijf boeken tegelijk bezig, dus het duurt even voor ik daar iets zinnigs over kan zeggen.
Pegno dAmmore is een trio dat de stem van Napels laat horen. De muziek is basic, maar precies goed, kernachtig en raak. Rauw, maar niet zonder finesse, om het zo maar te zeggen. Een subliem album van een geweldig, energiek en gepassioneerd trio. Een absolute aanrader.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7320 is een spel van suggestie en bedrog. Ga maar eens kantelen en bedenk dan wat je denkt te zien. En kijk dan nog eens goed.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7321 heeft echt even wat meer tijd nodig. Voordat je precies doorhebt hoe hij in elkaar zit ben je wel even bezig. Goede dingen moeten nu eenmaal veroverd worden, die krijg je niet zomaar cadeau..
