Het universum Aquilon is bedacht door JL Istin, en het boek over Orouna, een bloedmooie ork op zoek naar wraak, is het honderdste deel in de collectie boeken die de werelden van Aquilon hebben gevormd. Voor dit honderdste deel heeft Istin zelf weer eens het scenario geschreven en dat levert een ouderwets goede aflevering op, waar je als lezer wel goed je hoofd bij moet houden, want je begint halverwege het verhaal en gaat via flashbacks steeds heen en weer in de geschiedenis die verteld wordt over de ork Orouna en haar stiefdochter Elünn, die in de problemen is gekomen doordat ze van haar gewelddadige minnaar Karkey een kaart heeft gestolen. Ook als je de voorafgaande negennenegentig verhalen gemist hebt kun je hier gewoon instappen, want het gaat om een fraai afgerond verhaal.
Orks & Goblins 24 Orouna
Holly’s stempelgrafiek nummer 7412 is een spel van licht en schaduw, met uiteraard ook wat optische illusies om het interessanter te maken, en bovendien kun je er als je goed kijkt wat vogeltjes in ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7413 is wat aan de weerbarstige kant, en dat betekent in de praktijk dat je hem het beste van een afstandje kunt bekijken, dan krijg je er het snelste greep op.
Het Haytham Safia Qu4rtet is een uniek kwartet, waarin de Palestijnse wortels van oud-speler en componist Haytham Safia samenkomen met de Westerse klassieke wortels van hoboïste en arrangeur Hanneke Ramselaar en celliste Eva van de Pol en de Soedanese percussie van Osama Meleegi. Dan krijg je Arabisch-westerse kamermuziek met een Afrikaans tintje die zo vanzelfsprekend en natuurlijk klinkt dat je bijna vergeet hoe uniek deze muziek is. Hoopgevende, prachtige muziek die laat horen dat een multiculturele samenleving alleen maar verrijking betekent.
Haytham Safia Qu4rtet – Ashkara
Het Narrenschip is een strip die nergens mee te vergelijken is – een absurdistische fantasy die zich afspeelt in een plaats die Gekwater heet (wat je op twee manieren kunt uitspreken) en die in eerste instantie uit zeven delen zou bestaan, maar inmiddels is de Franse bedenker en tekenaar Turf al heel wat verder en is het elfde deel net in het Nederlands vertaald. Als lezer val je opnieuw van de ene verbazing in de andere, de absurditeiten stapelen zich op en het verhaal wordt alleen maar krankzinniger, maar dankzij de geweldige tekeningen en de idiote humor is het ook dit keer weer puur genieten op een bijzonder niveau.
Het Narrenschip 11 Wat een spektakel!
Holly’s stempelgrafiek nummer 7409 kun je het beste in zijn totaliteit bekijken, en van een klein afstandje, al kan het zeker geen kwaad de galerie even rustig door te lopen, want de kans dat je dan toch weer anders tegen de totaalgrafiek gaat aankijken is niet geheel denkbeeldig.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7410 verandert bij elke kanteling nogal fors, dus loop op je gemak even de galerie door zodat je dat rustig kunt bekijken. Ook deze grafiek heb ik weer gemaakt met mijn ruime arsenaal aan zwarte stempelkussens van diverse merken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7411 heb ik gestempeld op een paar stickers die ik op de voorkant van het schetsblok heb geplakt waarin ik de vorige grafiek heb gestempeld.
De Belgische componist en gitarist Dirk Serries is ook jaren actief geweest onder de naam vidnaObmana, en onder dat alias zijn nog heel wat opnames in de archieven blijven sluimeren. Volledig geremastered komen ze opnieuw beschikbaar via bandcamp. Het gaat dit keer om opnames die Serries in 1993 en 1994 maakte samen met Steve Roach, Djen Ajakan Shean, Robert Rich en Alio Die. Dat levert een aantal verbluffende soundscapes op die volledig tijdloos blijken te zijn. Voor iedere muziekliefhebber die het avontuur omarmt is dit een absolute must, een album waar ongelofelijk veel op te ontdekken is, en een waarachtig groeiplaatje, dat bij elke draaibeurt nog wat beter blijkt te worden.
vidnaObmana – The Spiritual Bonding
Holly’s stempelgrafiek nummer 7407 heb ik gemaakt met stempels die ik heb gesneden uit rubberen en plastic gummen. Die heb ik vervolgens met verschillende zwarte stempelkussens handmatig gestempeld in een van mijn vele schetsboeken. Dat levert dus een unieke grafiek op in een oplage van één. Een beetje tijd en aandacht doen wonderen als je er greep op wil krijgen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7408 is op-art met een rafelrandje, waarbij het perspectief bij elke kanteling verandert. Gebruik dus de galerie en loop die op je gemak door. Even wachten na elke stap helpt, want het duurt vaak even voordat alles weer op zijn plek valt.
John Bird en John Fortune waren tot voor kort onbekende namen voor mij, maar in Engeland maken ze al decennia lang baanbrekende humoristische programma’s als The Long Johns die nog scherper zijn dan Koot en Bie ooit waren. Met hulp van een paar onderzoekers, die alles voor hun checken, fileren ze alles op elk gebied, van de privatiseringen tot de wapenhandel, tot en met xenophobie. Het ene zogenaamde interview in de compilatie die ik bij toeval vond in een van boekenkastjes in ons dorp is nog hilarischer dan het andere. Een geweldige vondst.
John Bird & John Fortune – The Long Johns
Holly’s stempelgrafiek nummer 7404 heb ik gemaakt met mijn ruime verzameling zwarte stempelkussens, al kun je je, zeker als je inzoomt, nauwelijks voorstellen dat ik alleen maar zwarte stempekussens heb gebruikt. Ook dit is weer een spel van suggestie en bedrog dat een beetje tijd nodig heeft om veroverd te worden.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7405 is wat aan de weerbarstige kant, maar als je in de galerie eerst even gaat inzoomen krijg je toch vrij snel greep op het totaalbeeld. Tijd en aandacht, meer is er vaak niet nodig. En met een beetje geluk zie je dan ook nog wat ik er allemaal in verstopt heb.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7406 heeft als ondertitel ijsberen in de dierentuin. Tegelijk is het ook een spel van licht en schaduw en van optische illusies. Als kijker kun je dus stevig aan de bak.
Ik leef nog – aflevering 15, de laatste aflevering van dit wekelijkse feuilleton van Ruud Moors, waarin het leven van Otto op een mooie manier wordt afgerond.
Karoline Leblanc is een Canadese pianist en componist die samen met de Portugese percussionist Paolo J Ferreira Lopes bijzondere composities maakt, samengesteld uit haar geïmproviseerde pianospel en Ferreira Lopes’ subtiele percussie, aangevuld met orgel, synthesizer en verldopnames. Een compositie van bijna een uur die je in één keer moet beluisteren, liefst met een koptelefoon op, zodat je niet gestoord wordt, want de prachtige spanningsbogen die de twee hier opbouwen moet je rustig ondergaan. Zelf zit ik vooral ook bij de fluisterzachte passages op het puntje van mijn stoel, zo mooi vind ik ze.
Frangible Seams of Lore
Holly’s stempelgrafiek nummer 7402 is een spel van suggestie en bedrog dat je het beste van een afstandje kunt bekijken, En ook hier geldt wat voor al mijn grafiek geldt, namelijk dat je er wat langer naar moet kijken om alles op zijn plek te laten vallen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7403 is een combinatie van een spel van optische illusies en een zoekplaatje voor gevorderden waar verschillende gezichten in zitten verstopt voor de betere speurder. Je wordt als kijker dus opnieuw goed op scherp gezet.
Componist en dirigent Stéphane Orlando schreef een intrigerend stuk voor het jazztrio van saxofonist Stéphane Mercier en het Edinburgh String Quartet, een klassiek strijkkwartet. Een ongewone combinatie dus, die in de handen van Orlando buitengewoon goed uitpakt. Twee werelden die op een buitengewoon geslaagde manier fuseren.
The String Theory αlpha Project.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7400 is opnieuw een variatie op een thema, dus neem de tijd om alles op zijn plek te laten vallen. Iemand vroeg me of alle stempelgrafieken ook nog steeds in moors magazine te vinden zijn, en het antwoord is ja. Dit is niet alleen een digitale galerie, maar ook een gigantisch archief.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7401 is iets weerbarstiger, dus hier zul je als kijker nog een beetje meer je best moeten doen, al zijn wat meer tijd en aandacht al voldoende om er greep op te krijgen. Wat ik daarjuist zei over dat archief geldt uiteraard ook voor mijn schilderijen, beelden en tekeningen, die hier ook allemaal nog terug te vinden zijn.
Wat is dat toch met strips die gemaakt worden voor pubermeiden? Waarom moet de hoofdrolspeelster altijd van die belachelijk grote ogen hebben? Is dat om die specifieke doelgroep gerust te stellen en andere stripliefhebbers af te schrikken? Geen idee, maar als je net als ik daardoor een hele rij aan strips links laat liggen mis je soms wel een erg goede strip. De Verloren Werelden is bijvoorbeeld een strip rond het meisje Amy, een aspirant-archeologe, die samen met haar adoptievader naar Cambodja gaat, naar de tempels bij Angkor Wat. We hebben het nu over het begin van de vorige eeuw. Amy krijgt daar niet alleen te maken met plunderaars, ze raakt ook bevriend met Sophal, een meisje dat iets ouder is dan zij en die graag danseres wil worden, maar die nu vooral hun gids is bij het tempelcomplex. Door Sophal leren we ook meer over de kastenmaatschappij van Cambodja ruim honderd jaar geleden. En dat is nog lang niet alles. Met andere woorden: dit is een strip die een veel breder publiek verdient dan alleen tienermeisjes, want ook liefhebbers van Indiana Jones en iedereen die van archeologie houdt komen hier aan hun trekken.
De Verloren Werelden 2 De danseres van Angkor Wat
Holly’s stempelgrafiek nummer 7398 heb ik gemaakt met zowel zwarte als witte stempelinkt. Loop bij deze vooral ook even de galerie op je gemak even door, want bij elke kanteling verandert er subtiel iets aan het perspectief.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7399 – voor deze grafiek heb ik weer een speelgoedstempeltje vernield, bijgesneden, afgeschuurd en onherkenbaar gemaakt om het als basis te kunnen gebruiken.
Marla is een pubermeisje met een levendige fantasie en een passie voor avonturenverhalen over schatgravers. Haar dag kan dan ook niet meer stuk als ze op een dag op het strand een fles vindt met een echte parel en een aanwijzing waar ze een schat kan vinden. Met haar oma en haar beste vriendin Julie gaat ze op pad en zo komt ze terecht in een dorp waar een verlaten attractiepark, oesterbanken en grotten allerlei verschillende verassingen opleveren. Het is het soort strip dat je als volwassen stripliefhebber gemakkelijk over het hoofd zou zien, maar mijn ervaring leerde me dat dit soort strips vaak veel beter is dan je zou denken, en dat is hier ook het geval, want de schat die Marla zal ontdekken ligt wat minder voor de hand maar is veel interessanter. Een aanrader voor stripliefhebbers van alle leeftijden.
Marla 1 De grot van de flamingo
Holly’s stempelgrafiek nummer 7396 is een spel van suggestie en bedrog, waarbij het even kan duren voordat je als kijker preceis ontdekt hebt waar je voor de gek bent gehouden en hoe. Neem dus even rustig de tijd.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7397 lijkt wel een verzameling keien en stenen, totdat je wat beter gaat kijken, dan blijkt dat je als kijker subtiel op het verkeerde been bent gezet.
Jean-Yves Delitte is een fantastisch tekenaar van schepen en zeeën en weet daarnaast ook een goed verhaal te vertellen. In het geval van de Lusitania, het enorme Britse passagiersschip dat tijdens de Eerste Wereldoorlog door een Duitse U-Boot met één welgericht schot van een torpedo werd geraakt en dat vervolgens binnen 18 minuten zonk, volgen we op de Lusitania twee bemanningsleden, en op de U-boot die het schip tot zinken brengt de twee gezagvoerders. Er waren bijna 1200 doden te betreuren, onder wie 94 kinderen. Met name de mensen op de onderste dekken konden geen kant meer op. Lusitania is het eerste deel in de reeks De Grote Scheepsrampen, en ik ben erg onder de indruk van de manier waarop Delitte het verhaal vertelt, dus ik kan niet wachten op de volgende delen.
De Grote Scheepsrampen deel 1 Lusitania
Holly’s stempelgrafiek nummer 7394 is op-art met een rafelrandje. Subtiel word je hier als kijker op het verkeerde been gezet, dus neem rustig de tijd om alles op zijn plek te laten vallen.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7395 heb ik, net als de vorige, gemaakt met als basis een speelgoedstempeltje dat ik eerst grondig vernield heb zodat het vrijwel onherkenbaar geworden was. Aangevuld met mijn zelfgemaakte stempels. Bekijk deze vooral ook even van een afstandje.
Treetops is een Italiaanse jazzrockband uit Rome, met zeven musici die allemaal onder de dertig zijn en die jazz, rock, funk en elektronica combineren tot een unieke vorm van jazzrock. Energiek, spannend, opwindend, avontuurlijk, een jonge band die zich er vol ingooit, een genot om naar te luisteren.
Treetops – Aphonia
Holly’s stempelgrafiek nummer 7391 is opnieuw een ritmisch opgezette, jazzachtige compositie, met wat optische illusies om je als kijker op scherp te zetten. Neem rustig de tijd, want er valt weer voldoende te ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7392 lijkt misschien wat weerbarstiger, maar juist daardoor is hij ook wat bevredigender als je er de tijd voor neemt, want ook hier valt voor de geduldige kijker weer veel te ontdekken.
Holly’s stempelgrafiek nummer 7393 heb ik gemaakt met als basis een bestaand stempeltje uit een speelgoeddoosje dat ik eerst vernield heb zodat het vrijwel onherkenbaar werd.
